dr inż. Olga Kawa - Problematyka badawcza

Udział w projektach badawczych

  • Kontakt między belkami, Kawa O., Litewka P., numer projektu 2016/01/11/DSPB/0600
  • Badania teoretyczne i doświadczalne wybranych elementów konstrukcyjnych Bakalarz A., Bąk M., Ciesielczyk K., Demby M., Kawa O., Olszewska A., Pawłowski D., Polus Ł., numer projektu 2016/01/11/DSMK/0704
    • Kontakt między belkami, Kawa O., Litewka P., numer projektu 2015/01/11/DSPB/0400
    • Opracowanie nowych skończonych elementów kontaktowych, w których uwzględnia się deformacje sprężyste belek w strefie kontaktu, Kawa O., numer projektu 2015/01/11/DSMK/ 0509,
    • Kontakt między belkami, Kawa O., Litewka P., numer projektu 2014/01/11/DSPB/0300
    • Kontakt między belkami o przekroju kołowym z uwzględnieniem deformacji przekroju, Kawa O., numer projektu 2014/01/11/DSMK/ 0285

 

Tematyka badan: Mechanika kontaktu.

Temat pracy doktorskiej:

Kontakt miedzy belkami o przekroju kołowym z uwzględnieniem deformacji przekroju.

Cel pracy:

 Różnorodność elementów skończonych pozwala na modelowanie praktycznie wszystkich zagadnień mechaniki kontaktu. Kontakt między belkami jest szczególnym przypadkiem, ale ma szerokie zastosowanie w przypadku modelowania ciał, w których jeden z wymiarów jest znacznie większy niż pozostałe. Skończone elementy belkowe, stosowane głównie w klasycznych dziedzinach mechaniki konstrukcji, obecnie wykorzystywane są także do modelowania problemów w skali mikro, między innymi w  biomechanice. Celem pracy było rozszerzenie prowadzonej od kilku lat analizy kontaktu między belkami. Chociaż w ostatnich latach powstało wiele prac na ten temat nadal istnieje wiele kwestii, które nie zostały rozwiązane. Jedną z nich jest deformacja sprężysta belek w strefie kontaktu. W rozprawie podjęto pracę nad opracowaniem nowych kontaktowych elementów skończonych uwzględniających te efekty.Analizowano belki o przekroju kołowym, które ulegały dużym przemieszczeniom.  Ze względu na proporcje wymiarów, belki były traktowane jako krzywe trójwymiarowe sprowadzone do osi belek. Przyjęto, że kontakt między belkami jest jednopunktowy. Więzy kontaktowe wprowadzono za pomocą modyfikowanej funkcji kary.